Columns

Walhalla

Ik was ongeveer halverwege de vele tientallen treden van de stenen trap naar beneden, toen de Scandinavische gastvrouw van Agali Houses op het Griekse eiland Santorini me welkom heette in: ‘het Walhalla’.
Ik zette mijn bagage even neer en nam een moment rust om van het uitzicht te genieten. Ze had gelijk. Wat een plaatje! Santorini is paradijselijk mooi. Gelegen op een uurtje vliegen van Athene, in het midden van de azuurblauwe Egeïsche Zee en onderdeel van een archipel van 56 eilanden, de Griekse Cycladen. Santorini is het resultaat van een vierduizend jaar oude uitbarsting van de nog steeds actieve vulkaan. Ik raakte niet uitgekeken; het is voor dit serene uitzicht dat de honderdduizenden toeristen komen, dacht ik.
Of hen ook Santorini’s wijngaarden zullen opvallen, valt te betwijfelen, want ze lijken meer op bodembedekkers dan op wijngaarden. De scheuten van de wijnstok zijn hier namelijk als een rieten mand op de vulkanische aarde gevlochten. Door die lage aanplant zijn ze goed beschermd tegen de sterke winden op het eiland.
Honderd jaar geleden was er nog 5.000 hectare van, tegenwoordig niet meer dan 1.500 hectare; driekwart van Santorini’s wijn is letterlijk in as opgegaan. De prijs van het schaarse land en de oprukkende bebouwing is daar debet aan, anderzijds is wijnbouw een ‘oude mannetjes’-activiteit geworden. ‘Jonge mensen zoeken gemakkelijker werk dan het gezwoeg in de wijngaard’, meent Yiannis Paraskevopoulos, een van de beste producenten van het eiland. En dat is jammer want de wijnen van Santorini zijn echt de moeite (van het in stand houden) waard.
De druif die op Santorini domineert, assyrtiko, is een soort mediterraanse variant van chablis. Met een ingetogen geur, volle smaak en frisse zuurgraad. Toeristen drinken het als ze hier op vakantie zijn, maar eenmaal terug in Nederland zijn ze assyrtiko vergeten. Het is een beetje als Retsina in andere delen van Griekenland – al is assyrtiko wél de moeite van het herinneren waard. Met twintig Masters of Wine proefden we het aanbod van de tien beste producenten van het eiland en de mening was unaniem: assyrtiko behoort tot de top van Griekenland! En wil je dat niet geloven, dan is dat jammer want dan loop je de smaak van ‘het Walhalla’ mis.