Columns

Ramses

Ramses Shaffy was notoir aan stemming onderhevig. Als je hem op een goede avond trof, was het optreden subliem; hoorde je hem op een mindere avond kon het zwaar tegenvallen. Ook fans van Van Morrison, Elvis Costello en Robby Williams zullen het ‘Ramses Syndroom’ herkennen.
Veel mensen zullen die onvoorspelbaarheid zien als iets negatiefs –met name als je veel geld hebt neergeteld voor een kaartje- maar aficionado’s zien dat anders. Voor hen is de onzekerheid deel van de aantrekkingskracht.
Onvoorspelbaarheid moge voor freaks aantrekkelijk zijn, voor merken en de meeste consumenten in ons land is het de vijand. Die willen hun ketchup, hazelnootpasta en softdrink elke keer hetzelfde. En dat is voor wijnmerken en de meeste wijndrinkers daarvan niet anders. Consumenten die Lindemans, Mateus, Gallo of Moët et Chandon kopen, verlangen van hun wijn een vast stramien. Zo min mogelijk jaargangvariatie of stijlverschil maar consistentie.
Op zich is daar helemaal niks mis mee, maar het is ook niet de enige manier om wijn te maken of om ervan te genieten. De Fransen hebben het vaak over ‘vins industriels’ en ‘vins de terroir’. De verschillen tussen die twee zijn echter niet altijd even duidelijk. Vaker dan goed is, wordt terroir gebruikt als excuus voor dunne, saaie of zelfs foutieve wijnen, terwijl ik zogenaamde industriële wijnen ken die concentratie, lengte en complexiteit hebben. Producenten als Miguel Torres, Cono Sur, Dourthe, Brancott en Domäne Wachau maken allemaal fantastische, commerciële wijnen. Ook al zijn ze redelijk voorspelbaar. Net als champagne overigens, de meest succesvolle merkwijn ter wereld, waar blending van jaargangen garant staat voor consistentie.
Desalniettemin mensen, noem me pervers maar ik houd van verschillen. Ik wil niet dat een 2009 hetzelfde smaakt als een 2007, een 2004 of een 2003. Hoewel ik bepaalde jaren prefereer boven andere, is het nóg belangrijker dat er verschillen tussen wijnen bestaan die voor iedereen te proeven zijn.
Het lijkt erop dat klimaatverandering mij in de kaart speelt want de variatie tussen oogsten wordt steeds groter, net als de onvoorspelbaarheid. Iets waarvoor elke wijnliefhebber respect zou moeten hebben, want om de grote jaren te waarderen, moet je weten hoe de middelmatige zijn. En de mindere.
Net als de optredens van Ramses.