Columns

Onderscheidend

Afgelopen week proefde ik samen met Onno Kleyn en twee importeurs een twintigtal chenin blancs voor een artikel dat in september in het magazine van De Volkskrant gaat verschijnen. Voor sommige collega’s zou zo’n proeverij een vorm van dwangarbeid zijn. En ik moet toegeven dat chenin blanc met zijn ingetogen karakter, typisch hoge zuren en (soms) aanwezige bitters geen allemansvriend is. Chenin’s bouquet werd niet voor niets door de Engelse wijnschrijver Oz Clarke al eens omschreven als ‘noten en kots’. De frequente lezer van deze column weet echter dat ik daar heel anders over denk. Chenin kan subliem zijn. Sterker nog, in mijn ogen is het de meest veelzijdige van alle druivenrassen, stijlen voortbrengend variërend van mousserend tot stil, en van droog tot edelzoet.

Noem me een masochist, maar ik ben en blijf een chenin blanc fan. En daar heeft deze proeverij bij Onno thuis geen verandering in aangebracht. Integendeel, de sessie bewees weer dat dit ondergewaardeerde druivenras voor de fijnste wijnen ter wereld kan zorgen. Met veel (bewaar)potentieel. Wat dat betreft, herinner ik me nog een Vouvray Moelleux uit 1947 op een proeverij van Huët, jaren geleden op de Salon in Angers, die ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd (de wijn dan) nog zo fris was als een hoentje.

Naast de Franse chenins (Savennières, Jasnières, Montlouis, Vouvray en andere) ben ik vooral ook enthousiast over die uit de Kaap. Hier telt de Chenin Blanc Association een kleine honderd leden en is de druif in nog geen tien jaar tijd van slobberwijn tot nationaal icoon uitgegroeid.

Wordt chenin blanc dan de volgende cultwijn in ons land, na rosé en prosecco?

Neen, dat denk ik niet. Chenin behoort niet tot de smaak van de massa; daarvoor zijn sommige chenins te strak, met zuren die je dwingen je papillen te masseren en sommige te zoet en kleinschalig –maar chenin is wel fascinerender dan de meeste andere internationale rassen.

En wat ik van Onno’s proeverij vond? Ik was niet overtuigd van alle wijnen maar sommige waren ronduit heerlijk –en Zuid-Afrika deed het prima. Neen, chenin blanc moge niet zo betrouwbaar zijn als chardonnay, en niet zo modieus als riesling, maar verder minstens zo onderscheidend.