Columns

MW

‘Mag ik eens héél eerlijk zijn wat de Master of Wine betreft?’, vroeg de Vlaamse wijnschrijver Frank Van der Auwera me enkele jaren geleden eens.’Waarom wil iemand die zo goed proeft als jij, iemand die bewijst dat hij de essentie van wijn doorheeft , nou absoluut een boterbriefje ontvangen van – excuseer me – een stel Britse trutten en cijferneukers? Ik begrijp die kerk van de MW niet echt, ook al waardeer ik elk individu die er tijd, moeite, zweet en ontgoochelingen in investeert. Maar wanneer ik zie wie er in de jury zit, welke topics ze opdringen en wie evalueert, denk ik wel eens…’
In de afgelopen tien jaar zijn er geregeld momenten geweest dat ik er net zo over dacht als Frank Van der Auwera, maar dan kwam ik weer op Master of Wine cursusdagen en symposia en had ik de tijd van mijn leven. Na een ‘trainingsweek’ in Engeland, Bordeaux of Oostenrijk was ik weer helemaal opgeladen om er nóg een jaartje tegenaan te gaan. Dat had ook te maken met de inspiratie die medestudenten me gaven, zoals Ferdinand Mayr (de maker van mijn wijntip van deze week die net als ik van zijn hobby zijn werk wist te maken), Markus del Monego, David Allen, Magda van der Rijst en Eduardo Chadwick. Had ik een vraag, waren ze slechts een click of telefoontje weg.

Daarnaast passeer je op een gegeven moment ‘the point of no return’; je hebt dan zoveel geïnvesteerd (tijd, geld, reputatie) dat je niet meer terug kunt. Hoe langer ik echter in het systeem zat, hoe meer die status van ‘student’ begon te knagen. Ik was niet minder dan de meeste Engelsen en toch kregen zij voor elkaar wat mij niet lukte. Pas na enkele jaren begreep ik dat mijn beperkte vaardigheid in essay-schrijven de bottleneck was. Met dat inzicht haalde ik in 2009 het examen maar moest toen nog een proefschrift produceren. Mijn hart lag bij chenin blanc in Zuid- Afrika, een buitengewoon onderschat druivenras – dus dat werd mijn onderwerp. En afgelopen week, na twee jaar studie, werd dat proefschrift over Kaapse chenin eindelijk goedgekeurd. Zo sober het leven van de MW-student is, zoveel glorie valt de nieuwe Master of Wine ten deel. Jancis Robinson MW had gelijk: ‘Doing the MW is a bit as I imagine climbing Everest: great when it’s over’. En dat is het Frank.