Columns

Mijn droomkelder

Zou ik andere wijnen kopen, vroeg ik me af, als ik net de jackpot van de Staatsloterij had gewonnen? Zou mijn droomkelder louter Pétrus, Screaming Eagle, Lafite, Grange en Domaine de la Romanée-Conti bevatten? Die verleiding zou voor een wijnfreak als ik groot zijn, zou het niet?
Toch kun je –zelfs als liefhebber- verveeld raken met alléén topwijnen, net zoals je op een gegeven moment genoeg kunt hebben van het eten in alléén driesterrententen, en het kijken naar alléén supermodellen (nou, van dat misschien niet). Van alle heerlijke dingen in het leven kun je spreekwoordelijk ‘teveel van het goede’ krijgen. Je waardeert complexe wijnen niet meer als je ze elke dag drinkt, als je ze niet afwisselt met eenvoudigere broeders. Een glas Hirtzberger Honivogl bevalt nóg beter na dag met een simpele Soave. En een Hill of Grace nog beter na een doorsnee Côte-du-Rhône. Mijn droomkelder zou dan ook niet alléén toppers bevatten. Toegegeven, ik zou met het Straatprijsgeld zeker wat flesjes van de elite aanschaffen zoals een Lafite uit 2010, Solaia 2009, Fonseca Vintage 2011, Clonakilla 2012 en Chave Hermitage 2009, allemaal wijnen wier prijzen het afgelopen decennium de stratosfeer in zijn geschoten. Maar over het algemeen ben ik wel tevreden met wat ik heb.
Wat dat dan is? Eerlijk gezegd weet het ik zelf niet eens. Het is namelijk één grote vineuze mengelmoes en nooit geïnventariseerd. Heel anders dan die kelders van de ‘echte’ verzamelaars (figuren die meer over wijn praten dan het drinken) en die met barcodes op de flessen hun database bijhouden.. Nou mijn kelder is het tegenovergestelde; ik heb dan ook geen idee meer wat erin ligt. Op andere vlakken ben ik meer georganiseerd. Zo had ik mijn CDs altijd alfabetisch en per stijl gerangschikt waardoor ik direct kon terugvinden wat ik zocht. Maar als het op wijn aankomt, kan ik me daar niet druk over maken. Sterker nog, de zoektocht naar flessen (en de kans op ontdekkingen) is deel van het plezier. Daarbij zijn mijn wijnen gekocht om te drinken –niet om te verzamelen- en is mijn kelder extreem breed, met flessen van India tot Italië, en Portugal tot Peru. Waarmee ik mezelf en mijn gasten altijd kan verrrassen.
Is dat niet de essentie van een droomkelder?