Columns

Investeren in wijn?

In de fascinerende documentaire Red Obsession waarschuwt Paul Pontallier, de wijnmaker van Château Margaux, dat ‘things can go up as well as down.’ En daarin heeft hij groot gelijk. Wijn kopen als investering zou vergezeld moeten gaan met een soortgelijke waarschuwing: behaalde resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Voor alle mensen die ‘en primeur’ een kist 1982 Pétrus of Cheval Blanc kochten voor €400 per kist om er een paar jaar geleden een winst van €20.000 per kist op te maken, zijn er duizenden die Grands Crus Classés hebben gekocht die alleen maar in prijs zijn gezakt. Om je een voorbeeld te geven: een kist Château Valandraud kostte je in 1998 €2.000, vandaag de dag is het nog €900 waard.
Investeren in wijn is een riskante business. Zelfs de experts bedenken zich tweemaal voordat ze hun cash vastleggen in de meest liquid middelen die er zijn. Wijn moet je opslaan en kostbare wijn moet zefs gekoeld bewaard blijven hetgeen een duur grapje is. Daarbij kan het decennia duren voordat een wijn een winst laat zien. Als je het als investeerder doet, dan moet je niet kopen met je hart; koop de wijnen met je hoofd en beperk je tot de ‘blue chip’ producenten. In het kort betekent dat de top-20 top Bordeaux (de Grands Crus Classés en de topspelers in Saint-Émilion en Pomerol. Je kunt ook geld verdienen aan Bourgognes, Toscaanse sterren, vintage port, top Rhônes en sommige cultwijnen uit Napa Valey –maar Bordeaux is de veiligste optie. Maar zelfs dan moet je de wijnen aankopen op de juiste prijs en er alleen ‘en primeur’ in investeren (een jaar voordat ze feitelijk op de markt komen, worden ze dan al aangeboden). In de hele goede jaren is er echter ook veel vraag dus zorg dat je in het bestand zit van klassieke Bordeaux-importeurs als Leon Colaris, Okhuysen, Robbers & Van den Hoogen of De Bruijn.

Ruud Heuvelmans van Colaris zegt altijd dat als de en primeur prijs lager is dan de prijs van een volwassen jaargang van eenzelfde wijn je een marge zou moeten kunnen maken –met de nadruk op ‘zou’. En met Paul Pontallier zou ik dan zeggen, mocht je zo’n wijn toch niet kwijt kunnen raken, kun je hem altijd nog drinken.