Columns

Duurzaam

Heb afgelopen week met mijn dochter Emma de Expo Milano bezocht, de wereldtentoonstelling die nog tot 31 oktober loopt. Het is een aanrader! Meer dan 140 landen geven er hun antwoord op een van de meest basale behoeftes van deze tijd: duurzaam, gezond, veilig en voldoende voedsel voor iedereen met respect voor de planeet. Vooral het woord duurzaam staat centraal.
Daar moest ik meesmuilend aan denken toen ik door een Italiaanse supermarket liep. Die lag bezaaid met flessen van €2,99, en minder. Als je van dat soort prijzen de kosten voor de fles, etiket, kurk en verpakking aftrekt, belastingen, transport en marges voor de handel, dan kun je voor het saldo nauwelijks nog water kopen. Niet houdbaar voor de producent en dus ook niet duurzaam.
Italië begint wat wijn betreft steeds meer een tweeklassenmarkt te worden. Het ene segment wordt gedreven door een kleine groep van betrokken liefhebbers die op zoek is naar kwaliteit en een nieuwe ervaring, voor wie de prijs secundair is. Daar tegenover staat een oningeïnteresseerde massa die zich enkel laat leiden door de prijs. Omdat de wijn voor de massa door grote supermarkten wordt ingekocht die de prijs dicteren en producenten daarbij zoveel mogelijk uitknijpen, is de wijn voor de massa eigenlijk té goedkoop geworden voor de lange termijn gezondheid van de sector. En dus niet duurzaam.
Ik besef dat ik me er niet populairder op maak door voor hogere prijzen te pleiten maar ik vind wel dat we er collectief –producenten, importeurs, retailers en journalisten- te weinig aan doen om mensen te bewegen in kwaliteit te upgraden in plaats van voortdurend in prijs te downgraden. Hoewel ik met mijn columns de koopgewoonten van de massa niet zal kunnen veranderen -zelfs een sadist met een folterwerktuig zou daar moeite mee hebben- blijf ik het proberen. Met het oog op de duurzame toekomst van de industrie en in de geest van de Expo in Milaan.