Columns

Druiven treden

Afgelopen week was ik in de Douro in het achterland van Oporto om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: druiven te treden. De afgelopen jaren had ik al veel foto’s en filmpjes van paarse benen gezien en collega’s gesproken die het gedaan hadden. Maar mijn eigen voeten hadden nog nooit een stap in de plakkerige most gezet.
Druiven treden is een snel uitstervende traditie. Minder dan vijf procent van alle port wordt nog op de authentieke manier gemaakt. Alle grote producenten hebben inmiddels hun eigen robot lagares met mechanische voetjes die het werk voor ze doen -24 uur per dag. Hoewel de resultaten daarvan goed zijn, schijnt het toch specialer te zijn als een groep mensen met hun blote benen door een bad vers geplukte druiven banjeren, want die ports zijn vaak complexer. En hygiëne heeft daar niets te maken –mocht u dat denken. En ook niet met de move naar robots. Neen, het is een jarenlang tekort aan arbeidskrachten dat aanleiding tot mechanisatie heeft gegeven.
Het menselijk treden gebeurt in avonddiensten van vier uur. Gedurende de eerste twee uur marcheer je met je armen om de schouders van je collega’s op en neer door de lagar, Dat heet de ‘corte’. Daarna, tijdens de ‘liberdade’ (vrijheid), komt de muziek, het dansen en het flirten..(zo was mij verteld; het zou gezorgd hebben voor de nodige huwelijken in de Douro). Ik keek ernaar uit.
We zaten nog op het balkon van de quinta toen de werkers aan onze neus voorbij trokken, op weg naar de lagares. Ik kon niet wachten om hen te vergezellen, al zag ik op tegen die vier uur in de most.
‘Mag ik?’ vroeg ik onze innemende gastheer Euan Mackay van Symington ongeduldig. Maar hij verzocht me eerst mee te eten en pas daarna aan te haken. Toen ik eindelijk mijn broekje en shirt aan mocht trekken en de lagares binnen kwam, zag ik echter veel vermoeide gezichten. Klaarblijkelijk twijfelde ik want Euan zei: ‘Je mag ook volgend jaar terugkomen, Cees’.
‘Daar hou ik je aan’, dacht ik terwijl ik mijn eerste voet in de most dompelde, ‘maar dit laat ik me niet meer ontnemen’.
‘Want druiven treden is echt een lang gekoesterde wens..’.