Columns

De moeite waard?

‘Maar weinig wijnen uit de laars van ons land zijn de moeite van jouw smaakpapillen waard, Cees’, zei een wijnmaker uit Siena me onlangs.
Zoals het vaak gaat met onwetende generalisaties sloeg hij de plank volledig mis. Wat mij (en mijn smaak) betreft, wordt er in de Mezzogiorno, het zuiden van Italië, misschien wel de beste kwaliteit drinkwijn van de hele wereld gemaakt. Laat mij kiezen tussen een Negroamaro uit Puglia en een even dure Chianti (eventueel van diezelfde wijnmaker uit Siena), dan weet ik wel waar mijn euro’s naar toegaan.
Maar goed, in meer landen wordt op het zuiden neergekeken.
Toch hebben wijnmakers in Puglia, Basilicata, Campania en Calabria tegenwoordig meer zelfvertrouwen dan ooit. Hun wijnen mogen weliswaar ondergewaardeerd zijn in eigen land, ze doen het uitstekend in Duitsland, Verenigde Staten en Scandinavië. Geld voor veel promotie is er echter niet, en wil je de wijnen en wijngebieden leren kennen, zul je daar zelf moeite voor moeten doen. Want het is een myriade van kleine appellations, complex en soms onzinnig, al is dat voor mij deel van de aantrekkingskracht. Een ander deel van de attractie is de natuurlijke schoonheid van het landschap en het leven in de steden. Pik een terrasje in het midden van Napels op een zwoele zaterdagnacht en geniet van de luidruchtige chaos om je heen. Tenslotte is het zuiden zo aantrekkelijk vanwege de vele, inheemse druivenrassen. Unieke rassen die hier soms al eeuwen staan, maar nergens anders in de hele wereld voorkomen. Zoals Fiano, Falanghina en Greco voor wit, of Negroamaro, Gaglioppo en Aglianico voor rood. Rassen die vinologen wellicht nog bekend in de oren zullen klinken, maar die slechts het topje van de ijsberg zijn. Heeft iemand ooit gehoord van Magliocco of Biancolella? In een wereld gedomineerd door een handvol internationale rassen is zuid-Italië een revelatie. En daarbij heeft de Mezzogiorno geen tekort aan wijn; Puglia alleen produceert meer dan Zuid-Afrika.
Al moet ik toegeven dat ik een fan ben van de rossi uit het zuiden, toch hebben de witte wijnen het meeste potentieel. Denk aan Fiano, Greco en mijn wijntip van deze week: Falanghina. De moeite van mijn smaakpapillen waard.
En die van u.