Columns

Crisis

In de hal van Chateau Neercanne waar ik afgelopen week een lunch gaf ter gelegenheid van het behalen van mijn Master of Wine-titel, hangt een Delfts blauw tegeltje met de tekst: ‘Het is pas crisis als de wijn op is.’ De afgelopen week was het allesbehalve crisis in huize Van Casteren. Wijn (en van zeer goede kwaliteit mag ik wel zeggen) vloeide in overvloed. Misschien zelfs een beetje té overvloedig. Daarom heb ik me voorgenomen mij de komende twee weken geheel te onthouden. Voor het eerst overigens. Zolang ik me kan heugen, drink ik wekelijks, zo niet dagelijks. Hoe ze daar in Iran of Saudie-Arabië overleven, is mij een raadsel. En toch ben ik geen alcoholist. Want ik kan heel goed overleven zonder het gegiste druivensap, ook al ben ik er fysiek door omgeven in mijn dagelijkse werk. Ik ken eigenlijk ook niemand in de wijnhandel die een dergelijk probleem heeft, zoals dat eufemistisch wordt uitgedrukt. En toch heb ik, op een enkele keer na dat ik in het ziekenhuis belandde vanwege een voedselvergiftiging of kaakontsteking, nog nooit een weekendje wijn overgeslagen.

Hoe ik het er zonder vanaf breng, kan ik u over twee weken berichten. Dat betekent overigens niet dat ik mijn werk niet zal kunnen doen, want vanaf zeven januari is er een wijnbeurs in Amsterdam. Maar alle wijn die ik daar proef, spuug ik direct ook weer uit. En ook in Bolivia – waar ik van 10 tot 17 januari verblijf – zal alle wijn die ik proef weer terugvloeien in het spuugemmertje. Vrienden die in januari wel eens ontgiften, vertellen me dat ze ineens gaan snoepen maar ik zie mezelf ook niet in een chocoholic veranderen. Daarom – als ik ten minste van de Droste-flikken kan afblijven – zou ik ook wat moeten afvallen. En dat zou mooi zijn, want hoewel ik drie keer per week een uur in de gymzaal doorbreng, wil de wijzer van de weegschaal maar niet zakken.

Maar verder heb ik géén idee hoe ik op de afwezigheid van alcohol zal reageren. Wellicht word ik prikkelbaar als ik mijn vrouw een flesje Zweigelt van Ferdinand Mayr (wijntip van deze week) zie wegtikken of zal ik juist een Boeddhistische rustgevendheid over me heen krijgen? We zullen zien. Twee weken is significant; als het leven te kort is voor slechte wijn, dan zal ik de komende veertien dagen ten minste veertien goede wijnen mislopen. En dat is voor een wijnschrijver toch een beetje crisis..